„Wer Unrecht tut ist unglücklicher als wer Unrecht leidet“ (Demokrit)

Das einzige Heilmittel eines erkrankten Sultans war das Blut eines kleinen Jungen. Der Vater hat seinen Sohn an den Sultan verkauft und der Richter den Verkauf genehmigt.

Anstatt zu weinen, lachte der Junge.

Sie fragten ihn, warum er nicht weine. Er antwortete: Wenn ein Kind ein Unrecht erleidet, geht er zuerst zu seinem Vater, dann zum Richter, und dann zum Sultan. Mein Vater hat mich verkauft, der Richter hat es genehmigt und der Sultan möchte mein Blut. In einer solchen Situation kann man nur noch lachen.

Bir zaman, bir padişahın mübtela olduğu bir hastalığın ilacı, bir çocuğun kanı imiş. O çocuğun pederi, çocuğu, hakimin fetvasıyla bir para mukabilinde padişaha vermiş. Çocuk, mecliste ağlamak ve şekva yerine gülmüş. Sormuşlar:

NEDEN İSTİMDAD ETMİYORSUN, ŞİKAYET ETMİYORSUN,GÜLÜYORSUN?

Demiş ki: İnsan, musibete giriftar olduğu vakit; evvel pederine, sonra hakime, sonra padişaha şekva eder. Benim pederim, beni kesilmek için satıyor; işte hakim de ölmekliğime karar veriyor; işte padişah benim kanımı istiyor… Bu antika ve pek garib ve şekli çok çirkin ve hiç görülmemiş bu hale karşı, ancak gülmek ile mukabele edilir. Tarihçe-i Hayat – 238

Please follow and like us: